Polub nas

E-REJESTRACJA

Poradnie

  • Podstawowa Opieka Zdrowotna
  • Poradnia Chirurgiczna (Ortopedia/Traumatologia)
  • Poradnia Chirurgii Dziecięcej
  • Poradnia Neurologii Dziecięcej
  • Poradnia Ginekologiczna
  • Poradnia Zdrowia Psychicznego
  • Poradnia Uzależnień od Alkoholu
  • Poradnia Laryngologiczna
  • Poradnia Okulistyczna
  • Poradnia Okulistyczna dla Dzieci
  • Poradnia Dermatologiczna
  • Poradnia Dermatologiczna dla Dzieci
  • Poradnia Kardiologiczna
  • Poradnia Stomatologiczna
  • APTEKA (parter)

Usługi Prywatne

  • Poradnia Diabetologiczna
  • Poradnia Neurologiczna
  • Medycyna Pracy
  • Masaż leczniczy
  • Badania Osteoporozy
  • Gabinet Logopedyczny
  • Poradnia Nefrologiczna
  • Poradnia Chirugii Ogólnej

UWAGA

  • We wszystkich poradniach istnieje możliwość wykupienia wizyty prywatnej !
  • Pacjenci prywatni przyjmowani są na bieżąco bez konieczności oczekiwania w wielotygodniowych lub wielomiesięcznych kolejkach !


Dla naszych Pacjentów dostępna jest winda i bezpłatny parking również z miejscami dla osób niepełnosprawnych


Certyfikat ISO 9001:2009



Autorzy: lek. stom. Piotr Ziętek, lek. stom. Janusz Serwiński


Stomatologia to obszerna dyscyplina medyczna obejmująca profilaktykę, diagnostykę i terapię chorób zębów i jamy ustnej (w tym: błony śluzowej, mięśni, naczyń, nerwów, kości szczęk oraz stawów skroniowo-żuchwowych) (5). Wszystkie w/w elementy stanowią tak zwany układ stomatognatyczny a ich ścisłe powiązania ze sobą powodują, iż uszkodzenie jednego może mieć wpływ na cały układ (7). Do podstawowych działów wysoko specjalistycznej dziedziny, jaką w ostatnich latach stała się stomatologia należą: stomatologia zachowawcza, ortopedia szczękowa (ortodoncja), chirurgia stomatologiczna i protetyka (5).

Protetyka stomatologiczna to dział obejmujący leczenie i rehabilitację uszkodzeń w obrębie układu stomatognatycznego występujących pod postacią utraty uzębienia, ubytków miękkich i twardych tkanek twarzy. Uzupełnienia braków oraz przywracanie funkcji i estetyki dokonuje się za pomocą indywidualnych ruchomych i stałych protez stomatologicznych pełniących funkcje profilaktyczne, lecznicze i rehabilitacyjne (1,7). Najczęściej protezy kojarzą się z wewnątrzustnymi uzupełnieniami braków zębowych. Jednakże w ostatnich latach wyodrębniają się działy protetyki, których zakres działania jest znacznie szerszy. Przykładem jest protetyka szczękowo-twarzowa zajmująca się zaopatrywaniem protetycznym uszkodzonych szczęk, których nie można odbudować chirurgicznie (protetyka urazowa). W jej zakres wchodzi także rekonstrukcja uszkodzonych części twarzy (oko, ucho, nos) za pomocą protez twarzowych tzw. epitez (5).

Pierwsze wzmianki na temat protez zębowych pochodzą z XI-V w. p. n. e. Były to wykonywane przez Etrusków, utrzymywane na klamrach zęby ze złota (9). Obecnie ilość rozwiązań protetycznych i materiałów używanych do ich wytworzenia jest ogromna i nie możliwa do opisania w tak krótkiej publikacji.

Zaistnienie prawidłowego procesu postępowania protetycznego wymaga współpracy lekarza i pacjenta. Bardzo ważna jest świadomość pacjenta, która powinna sprowadzić go do gabinetu stomatologicznego odpowiednio wcześnie po zaistnieniu problemu. Podobnie jak w każdej dziedzinie medycyny tak i w stomatologii czas odgrywa ważną rolę. Niestety w społeczeństwie dość powszechne jest zjawisko dentofobi. Ta specyficzna fobia oznaczająca lęk przed wizytą u dentysty, przejawia się strachem nieproporcjonalnym do tego, co może spotkać pacjenta w gabinecie stomatologicznym. Osoba taka ma nieprzeparte pragnienie uniknięcia tej sytuacji, mimo iż wie, że jej obawy są bezzasadnie wielkie a zwlekanie z podjęciem decyzji o wizycie u dentysty może znacząco pogorszyć istniejący stan zdrowia. Za najczęstszą przyczynę powstawania strachu przed wizytą u dentysty uznaje się przeżyte we wczesnym wieku negatywne doświadczenia czy wręcz traumy związane z zabiegami dentystycznymi (4).

Utrata pojedynczego zęba zwłaszcza w odcinku bocznym jest nierzadko lekceważona przez pacjentów. Jego brak wiąże się raczej z niewielkim pogorszeniem estetyki uśmiechu tak, więc pacjenci często nie decydują się na uzupełnienie brakującego zęba (8). Jednak po latach doprowadza to do zaburzeń zębowych i zgryzowo-ząbowych takich jak rotacje, starcie patologiczne, zanik dziąsła, obnażenie szyjek zębów. Charakterystyczny jest także objaw Godona dotyczący zęba przeciwstawnego, który po utracie podparcia zaczyna wysuwać się w kierunku luki po usuniętym zębie. Utrzymujący się długo brak zęba przyczynia się do przechylenia zębów ograniczających lukę i tym samym doprowadza do utraty punktów stycznych oraz nieprawidłowego rozkładu sił zgryzowych. Konsekwencją tego stanu rzeczy są trudności w protetycznej rehabilitacji powstałego w ten sposób zaburzenia zębowo-zgryzowego (8). Jak widać powyżej bardzo ważnym jest uzupełnienie braku nawet pojedynczego zęba nie mówiąc o większych brakach. Tzw. braki skrzydłowe a więc utrata kilku zębów w odcinku bocznym to dodatkowe negatywne objawy ze strony mięśni żucia i stawów skroniowo-żuchwowych często pod postacią uciążliwych trudnych do zdiagnozowania bólów głowy. Bezzębie całkowite, czyli utrata wszystkich zębów to zaburzenie bez wyjątku wszystkich funkcji układu stomatognatycznego od estetyki poprzez utrudnioną artykulację, zmiany patologiczne w stawach skroniowo-żuchwowych po zaburzenia jelitowo-żołądkowe powstałe w efekcie braku odpowiedniego rozdrabniania pokarmów. W/w zaburzenia narządu żucia to obok próchnicy i chorób przyzębia jeden z podstawowych problemów społecznych współczesnej stomatologii (3).
Najczęściej wykorzystywane u pacjentów i stosowane do przywrócenia funkcji narządu żucia są protezy zębowe. W zależności od warunków panujących w jamie ustnej mogą to być uzupełnienia stałe ( mocowane przez lekarza w ustach pacjenta, który samodzielnie nie może ich usunąć) lub ruchome ( które mogą i powinny być wyjmowane przez pacjenta np. do zabiegów higienicznych).

Uzupełnienia stałe to korony i mosty. Pierwsze to wykonywane najczęściej z porcelany „nakładki” na zniszczone, przebarwione, nieprawidłowo ukształtowane zęby pacjenta. Odbudowując idealnie kształt i rozmiar naturalnych zębów przywracają jego funkcje zgryzowe i estetyczne. Pewną odmianą koron są licówki porcelanowe, będące szczytowym osiągnięciem współczesnej stomatologii estetycznej (2). Te uzupełnienia wykorzystywane głównie w siekaczach i kłach pokrywają jedynie ich wargowe powierzchnie a nie całe zęby jak w przypadku opisanych wyżej koron. Mosty to bardziej rozbudowane konstrukcje, w których oddalone od siebie korony połączone są przęsłem w kształcie brakujących między koronami zębów. W/w uzupełnienia mogą być także mocowane na wszczepach śródkostnych, czyli implantach (tzw. sztuczne korzenie) (10). Te wkręcane do kości szczęk „śruby” wykorzystywane są do osadzenia koron w przypadku braku zęba lub mostów i niektórych uzupełnień ruchomych w przypadku braku zębów filarowych (podtrzymujących konstrukcję).

Uzupełnienia ruchome, są popularnie zwane przez pacjentów protezami. Są to uzupełniające częściowe braki w uzębieniu (protezy częściowe) lub braki całkowite (protezy całkowite) konstrukcje wkładane i wyjmowane przez pacjentów. Zbudowane najczęściej z akrylu i metalu posiadają płytę spoczywającą na błonie śluzowej i zęby w ilości odpowiadającej zębom brakującym. Protezy częściowe dodatkowo ufiksowane są metalowymi klamrami (?haczyki?) na zębach pacjenta. Pewną odmianą tych konstrukcji są protezy szkieletowe, w których metalowy szkielet umożliwia przenoszenie sił żucia na zęby pacjenta a nie tylko na błonę śluzową jamy ustnej. Protezy całkowite nie posiadają elementów retencyjnych, ale ich mocno rozbudowana płyta może np. przykrywać całe podniebienie (proteza całkowita górna), co z kolei wpływa negatywnie na percepcję smaku (6). Protezy ruchome dają zdecydowanie mniejszy komfort użytkowania niż w/w uzupełnienia na stałe. Jednakże nie zawsze warunki w jamie ustnej dają możliwości zastosowania tych drugich a ich wyższa cena niejednokrotnie także ma wpływ na rezygnację z takiego rozwiązania.
Posiadacze uzupełnień protetycznych powinni pamiętać o utrzymywaniu nienagannej higieny jamy ustnej. Protetyczne uzupełnienia i zęby własne powinny być czyszczone po każdym posiłku. Szczotkę i pastę powinny wspomagać nici dentystyczne i płukanki stomatologiczne. Do czyszczenia protez ruchomych używamy mydła, nie past do zębów, których składniki negatywnie wpływają na materiał, z którego wykonano protezę a zabieg przeprowadzamy poza jamą ustną. Uzupełnienia ruchome zaleca się usunąć na noc i po dokładnym oczyszczeniu przetrzymywać w płynie (może być czysta woda), Wszelkie środki wspomagające utrzymanie higieny protez np. pod postacią rozpuszczalnych tabletek muszą być stosowane ściśle według zaleceń producenta. Powszechnym jest pozostawianie protezy w takim roztworze na całą noc, podczas gdy producent kategorycznie tego zabrania.

Piśmiennictwo:


  1. Bogusławski S. i wsp.: Mała encyklopedia medyczna. PWN, Warszawa 1990

  2. Ciesielski J.: Zdjęcia kliniczne z odbudowy protetycznej ? licówki porcelanowe. As Stomat. 2003,1.

  3. Homa A., Split W.: Rozległe braki w uzębieniu a występowanie dysfunkcji narządu żucia. Mag. Stomat., 2004, 4.

  4. Huflejt-Łukasik M.: Dentofobia - jej przyczyny i sposoby redukowania. Mag. Stoma., 2005, 5.

  5. Lehmann K.M., Hellwing E.: Propedeutyka stomatologii zachowawczej i protetyki. Urban & Partner, Wrocław 1994.

  6. Pawlak J., Gołębiewska M.: Wpływ używania protez na percepcję smaku. Mag. Stoma., 2005, 4.

  7. Spiechowicz E.: Protetyka stomatologiczna. PZWL, Warszawa 1998.

  8. Turostowski C.: Mosty kompozytowe konstrukcji własnej w odbudowie przedtrzonowców ? metoda bezpośrednia. Mag. Stoma., 2003, 6.

  9. Wajs S.: Wybrane wydarzenia z historii dentystyki. Sanmedia, Warszawa1994.

  10. Więckiewicz W. i wsp.: Dwa przypadki implantoprotetycznego leczenia pojedynczych braków zębowych w szczęce. Stoma. Współ., 2003, suplement 1.